W uchwale z dnia 9 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy stwierdził, iż pracownik przedsiębiorstwa budowlanego realizującego inwestycje w różnych miejscowościach może mieć w umowie o pracę określone miejsce wykonywania pracy (art. 29 § 1 pkt 2 k.p.) jako miejsce, gdzie pracodawca prowadzi budowy lub innego rodzaju stałe prace, ewentualnie ze wskazaniem na jakim obszarze (sygn. akt II PZP 3/11).

 

Jednocześnie Sąd wskazał, iż każdorazowo stałym miejscem pracy takiego pracownika w rozumieniu art. 775 § 1 k.p. (pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową) jest to miejsce spośród określonych w umowie o pracę, w którym pracownik przez dłuższy czas, systematycznie świadczy pracę.

 

Artykuł opublikowany po raz pierwszy w dniu 13 grudnia 2011 r.