Uchwałą składu 7 sędziów z dnia 5 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy przyjął, iż porozumienie małżonków o sposobie utrzymywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie nie zwalnia sądu z obowiązku orzeczenia o tych kontaktach w wyroku rozwodowym (sygn. akt III CZP 72/11).

 

Zgodnie z art. 58 § 1 k.r.o. w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka (…). Jednocześnie – zgodnie z § 1a przepisu – sąd może pozostawić władzę rodzicielską obojgu rodzicom na ich zgodny wniosek, jeżeli przedstawili porozumienie, o którym mowa w § 1, i jest zasadne oczekiwanie, że będą współdziałać w sprawach dziecka.


Jak wynika z powyższej regulacji, pozostawienie obojgu rodzicom władzy rodzicielskiej może nastąpić tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie wspomniane przesłanki (zgodny wniosek rodziców; pisemne porozumienie co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej; zasadne oczekiwanie co do współdziałania rodziców w sprawach dziecka). Brak stosownego wniosku albo złożenie go przez tylko jednego z małżonków, wobec braku zgody drugiego, wyłącza wspomnianą możliwość.

 
Wskazać należy, iż sąd nie jest związany zgodnym wnioskiem obojga małżonków. Natomiast – jak wynika z powołanego na wstępie orzeczenia – nawet kiedy się do niego przychyla, rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi być zawarte w treści wyroku rozwodowego.

 

Artykuł opublikowany w dniu 23 czerwca 2012 r.