W uchwale składu 7 sędziów z dnia 19 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy stwierdził, iż podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego (sygn. akt I KZP 18/11). Uchwała zapadła na skutek wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich.

 

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż ze sformułowania grożąca oskarżonemu surowa kara – a nie zagrożenie karą – wynika obowiązek każdorazowego dokonania swego rodzaju prognozowania kary. Przewidywanie przyszłej kary musi odbywać się zawsze w dwóch aspektach: zarówno pod kątem przesłanki pozytywnej, określonej w art. 258 § 2 k.p.k., jak i przesłanki negatywnej stosowania tymczasowego aresztowania, sformułowanej w art. 259 § 2 k.p.k.

 

Dodatkowo Sąd Najwyższy podkreślił, iż niedopuszczalne jest takie planowanie czynności postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, w tym rozprawy głównej, które prowadzi do niepodejmowania żadnej istotnej czynności w okresie stosowania tymczasowego aresztowania albo wprawdzie podejmowania czynności, ale w znacznych i nieuzasadnionych odstępach czasu.

 

Artykuł opublikowany w dniu 22 stycznia 2012 r.