W dniu 30 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę, w której stwierdził, iż zakaz dowodowy ustanowiony w art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (jedn. tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232 ze zm.) dotyczy postępowania cywilnego i obejmuje także okres po ustaniu ochrony i pomocy, przewidzianej w tej ustawie (sygn. akt III CZP 73/11).

 

Powołany w tezie art. 14 ustawy przewiduje, iż zarówno świadek koronny, jak i osoby dla niego najbliższe korzystać mogą z szeroko zakrojonej ochrony osobistej oraz pomocy w zakresie zmiany miejsca pobytu lub zatrudnienia, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach można wydać im dokumenty umożliwiające używanie innych niż własne danych osobowych, w tym uprawniające do przekroczenia granicy państwowej, jak również mogą uzyskać inną formę pomocy, a zwłaszcza przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego usuwającego charakterystyczne elementy wyglądu lub operacji plastycznej.


Ponadto w wypadku braku możliwości zapewnienia świadkowi koronnemu lub osobie dla niego najbliższej świadczeń opieki zdrowotnej w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, osobom tym może być przyznana pomoc finansowa na pokrycie kosztów uzyskania świadczeń opieki zdrowotnej określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.). W razie niemożności zatrudnienia świadka koronnego lub osoby dla niego najbliższej, może być im przyznana pomoc finansowa, w szczególności przeznaczona na pokrycie kosztów utrzymania.


Czynności dowodowe zmierzające do ujawnienia wskazanych wyżej okoliczności są niedopuszczalne. Jak wskazał Sąd Najwyższy, w toku procesu cywilnego, zakaz ten ma charakter bezwzględny, albowiem obowiązuje także po ustaniu ochrony i pomocy przewidzianej ustawą o świadku koronnym.

 

Artykuł opublikowany w dniu 8 grudnia 2011 r.